DIY

truitjesstress.

over een sweaterverslaving en naaikramp.

Voor wie mij kent is dit geen nieuws. Ik hou van kleren. En ik hou van truitjes. In alle kleuren. En ik blijf vinden dat ik toch echt wel een extra sweater kan gebruiken (veel mensen gaan mij tegenspreken nu...). En dus, om me minder schuldig te voelen, dacht ik: ik naai er ééntje zélf. En ééntje werd twee, voor de oefening. Want oefening bleek nodig.

Kindjestrui

Ik zocht en vond een stof waar ik meteen verliefd op was. Een lichte sweaterstof van Paapii, nog te koop bij Kiwi Fabrics. Meestal wordt deze voor kinderen gebruikt, maar ik vond de zwarte driehoekjes nog wel passen voor een 29 jarige, ahum. Na het zien van de mooie versie van Sylvia besloot ik dat het een Leather Sweater zou worden, een (kinder)patroon van La Maison Victor. Gelukkig ben ik niet van de breedste en ik vond m'n maat nog bij de afmetingen. De schouderflapjes en de afwerking van de armen zou ik niet in boordstof maken maar uit de sweaterstof zélf, maar dan de achterkant (ik vond die andere structuur wel tof). Want de stof leek me zo al druk genoeg voor een volwassene ;-).

Het is een goed patroon en niet eens moeilijk. Maar ik wilde graag een bredere en diepere halsuitsnijding dan het origineel. En dan begon het gesukkel. Want ik heb nog steeds niet door hoe je nu weet hoe veel boordstof ( of in dit geval sweater) je moet nemen. Dus ik begon met een langere reep en beetje bij beetje verkleinde ik die. Oh ja, even zeggen dat ik GEEN geduld heb. Ik wil instant resultaat, dus deze methode was niet goed voor het humeur en de naaigoesting. Maar eindelijk, na veel lostornen, was het resultaat er! Hij is een beetje te lang (koude ruggen gaan we hier niet meer hebben) want ook aan de lengte heb ik zitten prutsen. Maar verder zit hij prima. Ik weet alleen niet goed of ik 'm nu tof en speels vind, of eerder kinderlijk. :-) Wat denken jullie??

No glitter no glory

Tijdens een bezoekje aan Stitch en Co in Mechelen zag ik een sweaterstof met kleine stipjes in alle kleuren. Zo'n stofje dat heerlijk zacht is achteraan (en ik had nog niet genoeg zachte truien, toch?). Dus oefening 2 diende zich aan. Ik koos felrode boordstof en omdat ik niet vies ben van wat glitter wilde ik een stukje zilveren paspel in de naad van de mouw verwerken. Els hielp me met het tekenen van een patroon met raglanmouw. Allemaal heel tof. Tot de kraag aan de beurt was. Want uiteraard wilde ik die weer breder en dieper, en dus begon het gesukkel opnieuw. Meten, stikken, losmaken, om tot de juiste maat te komen. En daar was het: de naaikramp! Ik besloot op dat moment om het komende jaar geen kleren meer te naaien. Ik had het volledig gehad. Kon geen boordstof meer zien.

Maar hij geraakte wel af. Eigenlijk is de kraag een tikje te ruim geworden. Hij floddert een heel klein beetje. En het sierstiksel kon ook wel wat netter. Maar toch. Al zal ik altijd wel meer een 'tasjes'meisje blijven, ik sluit niet uit dat er ooit een Oefening 3 komt ;-).

Maakten jullie al kledij voor jezelf?